1273

مواد 108 الی 129 قانون آیین دادرسی مدنی به «تامین خواسته» اختصاص دارد.

تامین خواسته به معنی در امنیت قرار دادن خواسته دعوی به منظور سهولت و تضمین دسترسی خواهان به خواسته دعوی میباشد.

اصولا تامین خواسته تنها در دعاوی مالی جریان دارد چرا که ماده 121 قانون آیین دادرسی مدنی در بیان اقسام تامین بیان میدارد: تامین در این قانون عبارت است از توقیف اموال اعم از منقول و غیر منقول پس دعاوی غیر مالی تامین معنی ندارد و خواهان میتواند از نهاد دستور موقت استفاده نماید.

موارد صدور قرار تامین خواسته ،بدون گرفتن تامین از خواهان

  • دعوی مستند به سند رسمی باشد.
  • خواسته در معرض تضییع و تفریط باشد.
  • اسناد تجاری واخواست شده و سایر موارد منصوص(ماده 74 قانون آیین دادرسی کیفری و ماده 218 مکرر قانون مدنی

البته چنانچه خواهان ،خسارتی را که ممکن است به طرف مقابل وارد آید،نقداً به صندوق دادگستری بپردازد میتواند از دادگاه تقاضای درخواست صدور قرار تامین خواسته دهد و دادگاه مکلف به قبول آن است.

سایر موارد منصوص که در بند «ج» ماده 108 قانون آیین دادرسی مدنی بیان شده و جهت صدور قرار تامین خواسته نیاز به اخذ تامین نیست عبارت اند از:

  1. هرگاه طلبکار به دادگاه دادخواست دهد و دلایل اقامه نماید که مدیون برای فرار از دین قصد فروش اموال خود را دارد دادگاه میتواند قرار توقیف اموال وی  را به میزان بدهی او صادر نماید که در این صورت بدون اجازه دادگاه حق فروش اموال را نخواهد داشت(ماده 218 مکرر قانون مدنی)
  2. شاکی میتواند تامین ضرر و زیان خود را از دادگاه تقاضا کند . در صورتی که تقاضای شاکی مبتنی بر دلایل قابل قبول باشد دادگاه قرار تامین خواسته را صادر مینماید این قرار قطعی و غیر قابل اعتراض است.(ماده 74 قانون آیین دادرسی کیفری)

صدور قرار تامین خواسته مستلزم تقدیم درخواست خواهان است که میتواند قبل از تقدیم دادخواست یا ضمن دادخواست راجع به اصل دعوا یا در جریان دادرسی مطرح گردد (ماده 108 قانون آیین دادرسی مدنی)

دادگاه صالح جهت رسیدگی به درخواست تامین خواسته ،دادگاهی است که به اصل دعوا صالح به رسیدگیست ولو اینکه مال مورد درخواست تامین ،خارج از حوزه دادگاه صالح باشد.